Historia Szczecina

Najstarsze ślady obecności ludzi na terenie obecnego Wzgórza Zamkowego pochodzą sprzed ponad 8 tys. lat. Osada była tam również w czasach kultury łużyckiej (ok. 700 lat p.n.e.) i później, już na przełomie VII i VIII w. n.e. Rozwijała się prężnie, korzystając z położenia nad rzeką. Osiedle powiększało swój obszar i liczbę ludności, umacniało. W XI w. można już mówić o grodzie i podgrodziu rzemieślniczo-kupiecko-rybackim, które dało początek późniejszemu miastu.

Przełomowe konsekwencje miało dla Szczecina włączenie go w XII w. w orbitę wpływów Bolesława Krzywoustego. W wyniku misji chrystianizacyjnej biskupa Ottona z Bambergu w 1124 r. mieszkańcy Szczecina, za przykładem pomorskiego księcia Warcisława I i grupy możnych, przyjęli chrzest. Biskup Otto założył dwie chrześcijańskie świątynie: Świętych Piotra i Pawła (przed obwarowaniami miasta) oraz św. Wojciecha (w pobliżu placu targowego).

W latach 1237-1243 książę Barnim I nadał Szczecinowi szereg przywilejów, na mocy których stał się on niezależnym ośrodkiem miejskim (lokacja na prawie magdeburskim). Nastąpił dynamiczny rozwój miasta. Jeszcze w XIII w. Szczecin wstąpił do Związku Miast Hanzeatyckich, stając się ważnym ośrodkiem handlu rybami z dostępem do