03-06-2020 eKurier | Kurier Plus
KSIĄŻKI „Wierni banderze”
Lady Frog
„Wierni banderze" to tytuł najnowszej, jeszcze nieopublikowanej książki kpt. ż.w. Zbigniewa Saka. Składa się na nią dziewięć rozdziałów. Każdy jest poświęcony jednej postaci zasłużonej - w różny sposób - dla polskiej żeglugi. Co tydzień prezentujemy fragmenty jednego rozdziału. Dziś kapitan Danuta Kobylińska-Walas.
Pierwszy apel w Państwowej Szkole Morskiej w Szczecinie. Dyr. Konstanty Maciejewicz wita swoich nowych studentów: „Jesteście uczniami tej uczelni! Jutro dojdzie jeszcze dwójka studentów. Dziewczyny: Kobylińska i Sobierajska". Zdziwiła nas informacja o panienkach, ale nie okazywaliśmy naszych uczuć. Przyszły. W miarę niebrzydkie.
* * *
Mijają lata nauki. Rozdanie dyplomów. Tych, co skończyli szkołę, los albo reżim podzielił na dwie grupy. Pierwsza otrzymała możliwość pracy i druga której nie pozwolono pełnić wyuczonego zawodu. Przez trzy lata uczono studentów. Bezpłatnie! Mieliśmy wyżywienie, umundurowanie, internat i pomoce szkolne na koszt państwa. I to państwo zabraniało pracy, o której marzyliśmy, którą w myślach i snach rozpoczynaliśmy dzień po zakończeniu nauki. Podeptano ludzką godność.
Żaba należała do kategorii drugiej. Jej tato, oficer walczący w dwóch wojnach, dyplomata, został za swoją działalność i walkę dla Ojczyzny sprowadzony do roli portiera w Stoczni Szczecińskiej.
Przez pięć długich lat marnował się talent Żaby na holownikach, dorywczo na rzecznych wycieczkowcach. Niszczono pasję młodej dziewczyny. Skazywano ją na zawodową banicję. Tyrała na holownikach, obstukiwała rdzę, czyściła pokłady, obierała ziemniaki.
W czerwcu 1956 r. usłyszała od dyr. Małeckiego propozycję przyjęcia do pracy w Polskiej Żegludze Morskiej. Płakała łzami szczęścia od Małopolskiej - siedziby armatora - do ul. Sabały, gdzie mieszkała.
6 czerwca 1958 r. asystent Kobylińska-Walas, st. marynarz Walas i st. oficer Sak mustrują na s/s „Szczecin". Spotykamy się na dworcu. Jest kapitan Bąbczyński i kilkunastu członków załogi. Statek zacumowany w Gdyni.
* * *
22 czerwca opuszczamy Gdynię. Pierwsze dni to wachty i odpoczynek po piekielnym, wyczerpującym załadunku. Mam wykonać trzy plany załadunku i przekazać kapitanowi. Pierwszy raz mam możliwość objąć pełny obraz tego, z czym wyszliśmy w morze! I czy wrócimy? Jeżeli los będzie łaskaw - tak. Ale silny sztorm na oceanie może oznaczać dramat 30 marynarzy. Uzbrojone bomby lotnicze i morskie! Najmniejszy ruch ładunku i efekt pirotechniczny. Na pokładzie 16 MIG-ów. Skrzynie ażurowe z cienkich desek nie wytrzymają uderzenia silniejszego wiatru, nie mówiąc o uderzeniu sztormowej fali. Oficera nadzorującego załadunek - z ramienia wojska wyprosiłem ze statku, gdy głośno wyjaśnił - na moje pytanie - że zapalniki są już w bombach. Nikt z załogi nie powinien tego usłyszeć, bo potraktują to jako bezmyślne igranie z bezpieczeństwem ludzkiego życia i… statku. A na nim mają dopłynąć do Indonezji; 13 tys. mil morskich. 58 dni bez zawijania do jakiegokolwiek portu. Wieziemy przecież państwowy przemyt. Mamy omijać wody terytorialne, bo mogą aresztować statek.
Równik mijaliśmy 12 lipca. Przybył Neptun. Dokonał obrządku królewskiego na niewiernych. Żaba przeżyła. Mijają dni. Każdy następny cięższy od poprzedniego. Kabiny
...Pozostało jeszcze 80% treści
Pełna treść artykułu dostępna po zakupie
eKuriera
z dnia 03-06-2020